Kuntilbutil's Blog - Mga Butil na May Kuntil!

Release! Let Go! Meditate!

kuntilbutil — Sun, 11 Sep 2011 00:21:22 +0000

Lately, sobrang buryong ko at sa mga oras na sobrang buwisit e di makapag express ng galit at frustration ito ang natutunan ko on my own experience pag galit na galit ka o super frustrated ka at gustong gusto nang lumabas yung devil mong alter-ego …at nagkataon na ni hindi mo kayang iwanan yang upuan mo para gawin yun :

Release — sa pamamagitan ng isip mo, speak your mind! Magmura! Magsumpa! LOLS pero sa isip mo lang. Pero dapat normal ang chura mo at baka matakot yung katabi mong officemate. Lately ang sinisigaw ko : MANYAK!!!!! at kadalasang P.I. lols. Teka idagdag na rin yung F*** word. yung MANYAK para dun sa crush ko na ngayon eh kinaiinisan ko na rin pero di ko sya pwedeng komprontahin sa ugaling ikinaiinis ko sa kanya nang hindi sya magiging defensive o di kami mag-aaway… so just to save the professional relationship, sumisigaw ako sa isip ko ng MANYAK!!!! BTW, dati good ang work relationship namin nito eh, kaso nga sa sobrang confidence nya sa sarili, nakakalimutan nya irespeto ang opinyon ng iba at isa ako sa nadale ng matindi ng ugali nyang yun. Haist, self absorbed jerk.

Let Go — matapos magmura at manumpa sa isip, kelangan mag move on. dahil di ka makaka concentrate sa mga susunod na task, and if you keep failing, you f** up everything. Lalo na ang tulad nating mga nilalang na naghahabol ng goals. We simply can’t afford to give excessive attention, effort and time on things that are part of the past, or mistakes, we have to utilize our focus and energy on the most important things or goals in our life. Let Go means palayasin na yung nai release na galit and don’t let it consume you to the point that it devours your energy and much worse, concentration. In short, walang kwenta pagaksayahan ang mga bagay na nakakahadlang sa productivity mo bilang isang tao.

Meditate — ito yung tinatawag ko na autopilot mode. Regular deep breathing habang nakafocus at nakatutok na yung mata mo nang malagkit na malagkit dun sa LCD. Kung nagkataong lalake at tao sya, malamang naging boyfriend ko na. LOLS. Extensive Eye to Eye contact eh!

Ok. Goodluck. Mabilisang journal lang.

Filed under: slice of life, Uncategorized

Ang Pakikipagsapalaran ng Probinsyana

kuntilbutil — Sat, 30 Jul 2011 12:21:27 +0000

Whoa. Tagal ko nang di sumusulat ah! Ang classic nito, trabaho ko na ang magbuild ng wordpress based sites pero ang blog na ito ay nananatili pa ring free version. Harharhar, di ko pa nagagawang ilagay sa sariling web host.

Sino si probinsyana? Ako yon…

Ito ang buong kwento…

7 Months Ago…

Naglakas loob akong lumipat ng trabaho aiming for better opportunity. Daming challenges, work, at yung pinakamabigat, I had to live independently at nagboard ako. I miss home, kahit yung mga stress don. Harharhar. But man, maintaining two lives is not easy, Working to help the family and help myself to survive everyday living.

Makati? Ive always been disenchanted by this city, my impression, luxury, dog-eat-dog and cruel world, kitang kita mo ang pagkakaiba ng socio-economic status ng mayayaman sa mahihirap. Laging me pressure to survive, Sabi ko dati di ako magkakainteres magtrabaho dito, I want a layback lifestyle after magtrabaho ng eight hours, me time for family at recreation. Pero this time, I really have to go out of my comfort zone and throw out those doubt and pessimism at brave whatever hardships there are pagpapalit ko ng work location. So here I am, working my ass off and reviewing, re-planning my goals and plans and making them even better.

First months sa Work…

Na overwhelm ako dito, lalo na yung mga officemate ko, Laglag panga sa yaman sila. Daming gadgets! Samantala ako I choose to be frugal when it comes to money, pag hindi masyadong priority, hindi bibili. Pag functioning pa, hindi magpapalit. But on the contrary, I choose to be myself and work hard for self improvements, I live by my own motto that Not having much in life makes you a lesser person than anyone else. I have to prove myself. I have to stand up by my principle that it’s not a matter of what you have but it’s a matter of making the most of what you have.

At yung mga vocabulary nila, hindi ko ma-gets. Nung mga unang pumapasok pa ako sa mga restaurant, nangangani ngani pa akong sumablay gumamit ng kubyertos sa nerbyos at sobrang consciousness. Hindi kasi ako mahilig magpapasok sa mga restaurant lalo na yung madalas puntahan ng may-kaya. o mayaman! (I never meant to discriminate those who are rich in this post, but I have to admit, for some bad personal experiences with the rich person, I find it at times I want to hate and curse them,well just sharing what I thought, wag masamain, isipin na lang na hindi rin naman lahat ng mayamang tao, kasing ~~sama~~ ng mga rich person na kilala ko before.) So ganun, I had tough times to remove my nervousness and consciousness eating with opulent officemates on restaurant. Hindi ko ikinahihiya na hindi kami mayaman, in fact Im very well proud of my fulfillments through diligence and hardwork. It’s just that, hindi mo lang shine-share sa kanila na hindi ka kasing yaman nila just to avoid the possible discrimination (lalo na kung makitid yung utak, mahirap ma discriminate) Napakapala patol ko pa naman sa ganon at papatol at papatol talaga ako ng away kapag diniscriminate ako. At madalas non, napapaingles ako ng dire direcho para i intimidate din yung nang-aano sa akin. Harharhar. Adrenaline rush siguro! Saka ko mare realize dumiretso ang dila ko sa ingles ah ng di ko namamalayan!

Isa lang naman kasi ang pinapaniwalaan ko, anuman ang estado mo sa buhay, pare pareho kayong gumagawa ng paraan para mabuhay sa tamang paraan, sapat nang dahilan yun para respetuhin mo ang kapwa mo, kahit na iba pa sya sayo.

Well anyway,

Hindi ko alam kung hanggang kelan aabutin na naman ang susunod na goal. Im glad, kahit napakaraming personal challenges, me isang matatapos na goal at meron namang susunod.

Hayyyyy,,, Layf.

Filed under: slice of life

Samu’t-Sari #4 : Child of Tofu!

kuntilbutil — Sat, 09 Oct 2010 08:43:23 +0000

Nak ng Tokwa.

Kumusta naman. Proud pa ako na ganon na ako ka-streetwise para umiwas sa trapik. Pero wala talagang naging kawala. Ang ending : kaiiwas kaiiwas at kagagawa ng shortcut at kapipili ng maikling ruta lalong na delay at nagkahirap hirap makarating sa paroroonan.

Ang unang balak sumakay sa jeep then LRT. since mas malapit ang work pag ang way Gil Puyat, this was the first plan. But then naisip ko, mabagal ang jeep pabyaheng NLEX >_< Mag fx ako.

Trap #1 :

O sige. Bigay ng P45. Tuwang tuwa naman ako pa-MRT. Medyo tanghali na kaya hindi na siguro ganon ka jam packed ang tren. Taragis. mga bandang 9am tumirik ang fx along the NLEX road at mga 500 meters pa siguro ang camachille. Walang pwede magsakay. Anytime pwede kaming masuro o mabunggo ng mga sasakyang papaluwas ang daan. We’re trapped. We’re late. We’re stucked. I am damned.

At naguumpisa na naman maging active ang stress sensor sa utak ko. Nakakainit ng ulo. Ang jologs na drayber, halatadong ayaw ibigay ang kita sa ibang fx driver na magre rescue sa amin. Nag delaying tactic! At wala syang gamit at wala rin atang skill mag mekaniko ng lintek na fx na sinakyan namin na nasira. At talagang he took his time to “text” ?! di ba dapat sa ganong situwasyon Call na agad! At ang talagang malupit, yung mga pasahero na nga nagoffer na magcontact, ni isa di makontak kontak?!

Grrr… so ayan. nabyahe kami ng backup na fx after mga 35 minutes. Mag aalas dyes na.

Trap #2 :

Sabi ko pa, why not would i take LRT instead? Pa oliveros na. E sayang ung P45! Sana nung una pa lang nagdyip na ako to reach the Balintawak to LRT route. Bahala na. Mag LRT ako kasi mas malapit ang location dun pag G. Puyat ako manggangaling. Baba ako ng Bagong Barrio.

Walang masakyan! ng papuntang LRT. Puro MCU lang. Malayo ang lalakarin ko! Grr… Yan pangalawang bad decision na yan. >_< Yung isang bibyahe ng pa North mall, mukhang bukas pa lalakad dahil intay pa ng pasahero. After mga 20 minutes nakatiyempo ng papuntang LRT north mall.

Ayun. Hapung hapo na naman sa byahe. Pagdating ng uwian :

Trap #3 : Idadaan ko sana sa office yung laptop para hindi na manggaling ng bahay ang pagdadala pabalik nito sa monday. Sabi ko, pwede Baba ako ng Cubao para sakay ulet ng bus. Lalakarin lang ng kapraso to get to the office. Sabi ko, ayaw ko maglakad. At magtatagal ang cubao bus kasi ma trapik. Bababa na lang ako ng Kamuning station para maground trip. Maglalakad na lang ako.

Ang hindi ko natantya : Ang haba ng lalakarin at masaket na talaga ang braso ko sa bitbit kong laptop. Ayun. Sa pagod naguumpisa na naman ako mainis at isisi ang kamalasan ng byahe nung umaga. Grrr…. Parang ilang bundok ang inakyat ko at ilog na tinawid just to reach the office.

Pawisan at lawit na siguro dila ko pagdating dun.

Arrgggh. lalakad na naman ako pauwe?! Para lang makasakay sa tamang sakayan. Ah, di ko na kaya!!!!!

Trap # 4 : Kala ko nakatipid na ako sa budget dahil nagbaon ako ng lunch. Pero dahil di ko kakayanin na maglakad para sumakay pa ng bus pauwi. Nag taxi ako. Grrr… Goodbye another P50. Baba ako ng isang mall to de-stress after ng nakakabuwisit na experience.. Hay, hirap ng on business trips.

Tama ang sabi ng kaibigan ko. Walang desisyong mali. Kadalasan yung nagiging outcome ang hindi natin makontrol. Magkaganun paman, dapat matuto tayo magsugal at magprepare ng backup plan pag pumalpak.

Hay, just charge it in the experience. Child of Tofu!

Filed under: slice of life Tagged: slice of life

Samut-sari #2 : Shonga-Shonga and Everything!

kuntilbutil — Sun, 03 Oct 2010 09:28:30 +0000

#1 Wala lang.

Lumalala na ata ang “premature alzheimers” ko. lols… wala… walang format ang post na ito. Rambol rambol na lahat ng dapat magrambol. at matira ang matibay!

Shonga Shonga. Yan ako. — madalas at madadalas pa sa mga susunod na araw. Teka bakit ba parang naging online diary ang post na to? Wala rin. Emo. Emong desperado. harharharhar.

Whew! Wag na naman sana sila atakihin na naman ng usual nilang sakit — yung mga taong madalas mag-trip kahit hindi naman adik. Actually mas malupit pa silang mag-trip sa tunay na adik!!! >_<

Mga adeeeeekkkkkkk !!!! Yan ang gusto ko isigaw ng bonggang-bongga sa peys nilang kung saan naka vulca seal na ata sa pagkakadikit ang attitude ng pang-ookray, panglalait at pamimintas. Tamaan sana kayo ng malupit na kidlat. Ayaw ko naman mag-astang asal hayup at kahit man lang sa online post na ito eh maging sibilisado man lang ako. Kahit na minsan gusto ko na idikdik sa sahig ang pagmumukha nung mga taong di mo malaman kung meron lang constipation at sumasama ang asal o ugale… Hay! Baka nga nagti trip lang. Kahit wala ka namang alam na atraso sa kanila, Buo na ang araw nila sa pamamagitan ng pagsisira naman ng araw ng ibang taong nakapaligid sa kanila… Tsk tsk… kawawa!

Why can’t we live in such a perfect world? Hmmm.. Talaga nga atang ganito kamakasalanan ang tao. Inggit. Galit. Kasakiman. In any order yan… huh.

O, wag ma-guilty nang basta basta : kung mabasa man ang post na ito. Kung wala ka namang ginagawang masama sa me akda ng post na eto o di mo naman siya kilala eh batet ka naman ma hu hurt at gaganti rin ng defensive at offensive na post??? Kaw lang ba ang may kaaway? Meron din naman ako. Me karapatan din naman ako magkaron ng kaaway hahahaha.

#2 Wala lang din.

O aminin na. Kahit puro “wala lang” ang subsection ng walang kwentang post na ito. Na curious ka pa rin basahin ano? (O, kung sino ka mang bisita ng tambayan na to) Aminin!

Sa totoo naman kasi me kalabuan minsan ang pag-iisip nating mga tao. Pag sinabing wala lang. Maraming posibleng kahulugan. As in, wala kang care, di mo concern, o wala lang na hindi masama ang loob mo pero sa totoo lang nagngingitngit ka siguro sa galit dun sa katabi mo sa lrt na di sinasadyang nakatapak sa bagong pedicure mong kuko. harharhar.. (sample scenario lang.) O di kaya , sasabihin mo wala lang na parang wa ka care o di ka nagiisip ng super deep pero sa totoo madalas ka ring tulala sa pag-iisip ng kung ano man.

Anyway, lately na realize ko :

… Na ang pagiging maligaya, at malusog ay di lang basta pribilehiyo mo bilang isang tao. Bagkus, katungkulan o obligasyon mo sa iyong sarili ang maging maligaya o malusog in all aspects, yung tinatawag na well-being;

… Na kung ang gago o gaga ang tingin mo sa isang tao dahil naloloko ito or ikaw mismo ang nananamantala sa kanilang kahinaan; Mas gago o gago ka at mas masahol ka pa malamang sa hayup dahil nilalapastangan mo ang kahinaan nila. Gaya na lang ng me mga taong sa sobrang pagmamahal nila, pinagsasamantalahan sila ng mga taong mahal nila. (Ops, teka, officially nbsb member pa rin naman ako, kay tabil tabil na naman kasi ng isipan ko at ayaw na naman paawat sa pagdaldal eh! So in general observation lang naman ‘to..) Kung sa palagay ng mga manlolokong yon walang kwenta at basahan yung taong nagpakatanga lang na mahalin sila, di hamak na sanglibot sangdaang mas tanga sila dahil hindi nila na-realize na pahalagahan man lang yung panahon at pagmamahal na iniukol sa kanila ng mga taong naging tanga lang na mahalin sila; Di lang sa romantic love applicable to ah. Love — of any kind.

… Na minsan mas ok din ang maging shonga-shonga, clumsy (asiwa), sablayin, lapitin ng kantyaw o kapalpakan pa minsan minsan para pagbigyan ang isang bonggang bonggang halakhak na madalas pa sa patak ng ulan tuwing summer. (??? Ang gulo ha. Summer expect ka ng ulan? harharhar) Kaya nga ganon ang analogy — Parang ang paglitaw ng ngiti o paghalakhak ay napakahirap nang gawin kung napakaraming pinagdaraanang problema o mahirap na situwasyon ang isang tao — na maihahalintulad sa imposibleng pagpatak ng ulan sa isang mainit na panahon ng tag-araw. Yan ganyan yon. Madalas seryoso ang mukha at tila napakalaking trabaho na ang magtapon ng ngiti. Kaya mas ok na ice breaker yung mga scenario na magkakamali ka at andun yung icebreaker — yung pansamantalang gawing katatawanan ang isang di sinasadyang pagkakamali; Yung tipong magiging tampulan ng joke at laughing stock sa loob ng isang linggo. Sampol, yung one time na natisod at halos madapa ako nun sa harap ng mismo ng crush ko nung highschool.. wahahaha. Tagal na non. Anyway sampol lang naman.

… Na sa sobrang gulo, problemado ng mundong ito, masarap at masaya din ang mag-isa. Mas nakakapag reflect ka ng gusto mong gawin sa buhay mo pati yung pagtatama sa mga pagkakamali mo. Make it a habit to spend time alone with yourself. Minsan sa dami ng pagkakahalu halo ng personality ng mga kaibigan mo, you need a moment of silence to find yourself. Your core. Bakit? Kung sakali na realize mo na, mapapansin mo na kung minsan hindi ka nagiging totoo sa sarili mo, yung mga ayaw at gusto mo, dahil nakikisama o nakikibagay ka mas madalas sa gusto ng iba. Lalo kung hindi ka masyadong open sa mga iniisip at prinsipyo mo na maaring iba sa kanila. Anyway, mapagtatanto mong lahat ng yon habang nag-iisa ka. And when you get out of your shell at once, mas vocal ka nang ishare sa kanila ito at mas maiintidihan ka nila – It’s respecting people’s differences and uniqueness as individual.

Hay, kakapagod din ang mag-emo ha.. Pero it’s one thing that makes you feel you’re still alive. Cause you’re still capable of feeling. Di ba? ^_^

Filed under: slice of life Tagged: kuro-kuro (opinion), slice of life

Leksyon, Kwentong Kutsero atbp #7

kuntilbutil — Sun, 18 Jul 2010 05:49:26 +0000

#1 Tatanda (Na Naman!)

Whoa. Mag-iisang taon na nakaraan at dalawang tulog na lang buhat ngayon. Tatanda na naman ako. Buti pa ata yung unang post na ginawa ko nakaraang taon — iyon na ang unat huling magjo journal ako ng tungkol sa araw ng aking kapanganakan harharhar.

Nawala sa hinagap ko kasi e taun taon nga pala ako gagawa ng post tungkol sa aking Bday-D(Dedma)-Day, (At taun taon ding tatanda!) Tsk. wala na dedma na talaga harharhar.

Mas naging interesado pa nga ang ibang tao at kaibigan ko kung anong araw tatapat yun at kung ano ang balak ko gawin, ang sagot ko : “Anong araw ba tatapat yon? Martes?!” At talagang dinedma na ang birthday celebration! Wala na talagang pakialam harharhar. Tanungin ba sa ibang tao anong araw tatapat ung D(edma)-Day.

“Ilang taon ka na?,” Pang-asar na tanong ng katropa ko. Aba e wag kang bastos ah! Hindi kita ililibre! Nyahaha. Araw ko to. Sa ayaw man o sa gusto nyo, Moment ko to! Walang kontrapelo!

Sa ngayon, looking back (naks) kung eevaluate ko ang mga nangyaring challenges at fulfillment nung nakaraang taon, Napakarami ko talaga pa ring dapat ipasalamat sa Diyos. Me nangyayaring improvement at me mga blessings na dumating ngayong taon.

Nung una kong ginawa ang Happy New Year 2010 post, 2009 had a lot of hardship and challenges. Mahirap. 2010 , this year and month where my birthday falls, halfway of this year, Safe na ba sabihin na yakang yaka na ang the rest of the year at bobongga nang husto ang pagabot sa mga goals? Hmm.. I hope so, and praying so.

Isa lang masasabi ko, mas mahirap ang naging challenge ngayong taon pero at least me blessing sa side ng career ako natanggap, Isang career goal ko for this year ang napaaga ng dating. (at di ko inaasahan ang aga) then sa personal side, yung project ko para sa bahay, etc… healthcare awa ng Diyos naitawid.

Yung lovelife? Akin na lang yun. :p harharhar. Ipabahala na lang kay batman. Ang hirap eh. Basta para sa akin, Love is Business. Like a business, you need to take care of, have a plans for, and a lot of knowledge, discernment, PATIENCE and preparations. It will take much of your personal time. But one thing is for sure, You need it. like air and money. (weh? di nga) But all waiting, loving, time and effort you spend on the RIGHT person — it will all BE worth it. Dont rush things. Malalim daw matinik ang naglalakad ng matulin. Just how right is the RIGHT person ? Parang quiz to mga ate at kuya, Your logic and feeling will know ^_^

O awat na sa topic ng Love. Wala pa rin ako makitang kandidato. And please lang, sa naligaw magbasa nito. Walang anuhan ah. Ive never been into relationships due to my personal situations or living setup (di sa ako eh alien na taga-mars at nangi-squatter lang sa planetang to) Basta. Time and Effort were the issue yun yun.

Me mga naencounter kasi akong mga tao na nagiging basehan ng attractiveness nila yung dami ng nakarelasyon nila. Opinyon nila yun and I respect that. Ang di ko lang ma-gets, bakit nila pipilit yung opinyon nila on “love and attractiveness” in their OWN point of view sa IBANG tao?

Na para bang ang chura mo kasi di pang homo sapiens kasi wala ka pa naging bf? Wag ganon. See all aspects — ALL the Why, What of an issue. Ang sinasabi ko rito yung nagbibigay ng komento na para bang alam na alam na nila lahat ng side ng story ng isang taong never been into relationship, minsan to the point na they ridicule it? Hindi ko alam. Over sensitive lang ba ako? Tapatan naman. I find it a bit offensive. Tulad nga ng sabi ko it’s based on person’s decision or maybe the situation me rason ang lahat ng bagay.

Kung ito ang viewpoint mo, so be it. Dont make such rash comments or feedbacks, AND UNSOLICITED/UNWANTED advice OR criticism — maging relationships man yan — pointing to someone’s shortcomings. (e baka nga hindi shortcoming un sa part ng tao, me limitations or restraints lang talaga sya or issues) Kasi it will be very very offensive. Lalo na kung kelangan lang ng taong yun ang makikinig sa kanya, hindi yung pipintasan, sisisihin, o huhusgahan agad sya ng mali. He can learn on his own. He just needs TIME.

O awat na talaga to. Nake keri na ako ng emo pag natouch tong aspect na to. Based on experienced kasi eh harharhar…

O ayun. Bahala na sa araw ng D-day. Sana I could find the peace and happiness Ive been longing for, na nawala for almost seven months na rin. Sa aadik-adik na work life situation.

Gusto ko magtransform na isang witch at isigaw : “Ibalik nyo ang oras ko!!!!! Hi Hi Hi Hi!!!!” Habang hawak hawak ang isang magic wand at gumagawa ng ritwal.

Whatever. Ito ang mundo ng mga yuppies. Ang malunod sa minsan nakakafulfill at nakakasawang sakit ng corporate life.

Gusto ko rin minsan itigil na muna ang pag-iisip. Break! Break! Magpalaboy laboy ang diwa spontaneously at maenjoy lang sa oras na dumaraan sa palad ko sa ngayon. Posible pa ba yon? Ako hindi ko rin alam ^_^

Goodluck na lang sa akin. Two days from now.

#2 Ang Itik sa Tailor Shop

Blame it on the darn traffic. At sa katabilan ng isip ni kuntilbutil. Pag trapik, nakikita ko ang mga weirdong bagay. Ang bulate na tumatawid sa kalye, Minsan uod din (Yak) Ang weird dito, sa dami ng beses ako naka encounter ng uod at bulate sa kalye, wala pa ako nakikitang nasasagasaan isa man sa kanila! XD

Madalas rin ako magtabi ng mga naliligaw na kuting, o maliliit na pusa sa kalye kapag naglalakad ako imbes na sumakay sa dalas ng trapik. Nakakaawa kasi eh baka masagasaan. Last week, 2 kuting na cute na cute ang nadaanan ko, nilagpasan ko na sila kaya lang hindi ko natiis na balikan para ilayo sila sa gilid ng highway kasi baka masagasaan. Hindi na ako naging conscious na nakapang office attire ako.

Lately, na aamuse talaga ako sa kawirduhan ng nakikita ko sa isang tailor shop dun sa highway. Me itik! Sabi ko, “Ano naman kaya ang ginagawa ng itik na to na nakatambay at nagsa sight seeing sa tailor shop?!!!!” Aba ayos to ah. harharhar. Ewan ko ba. hindi ko rin mapigilan matawa sa kawirduhan nato.

Matamang minamasdan ng kulay tsoklateng itik ang nagdadaanang sasakyan na halos hindi na gumagalaw sa trapik. Kalmado at tila isang haciendero na tinitingnan maigi ang lawak ng kanyan lupain. Buhat non, nakaugalian ko nang antabayanan na tila isang episode ng paboritong koreanobela o jdrama ang pagdisplay ng itik na ito sa loob o paligid mismo ng tailor shop na malapit sa highway.

Minsan, nung gabi pauwi na ako ng bahay sakay ng tryicycle galing office, nakita kong nakasuot ng telang pula na tila damit nito at nakikipaglaro sa isang bata. Ito ata ang amo ng itik na yun eh. Ahahaha. Playing and bonding time nila siguro.

The next night — me isang grupo ng kalalakihan na nag-iinuman, malapit sa paligid ng tailor shop. Kinabahan at nangamba ako, nakow, baka ginawa nang pulutan yung itik! >_< Di ko alam ba’t affected ako haha. Medyo nalungkot ako. Kaya siguro pinapalaki yung itik na yun gagawin syang pulutan ng mga maglalasing ngayong gabi na to…

Nung kinaumagahan, naalala ko na naman sulyapan ng mabilisan habang nakasakay sa tricycle papasok ng office yung tailor shop. Naalala ko naging pulutan yung itik kagabi. Nang mabigla ako, ayun! andun sya! Kumakain! harharhar May kung anong tuwa at ligaya ang naramdaman ko at para akong nabunutan ng tinik na hindi naging pulutan ang kawawang itik nung kinagabihan na yun. Ayun o! Alive and Kickin’ ! Harharhar.

At nung gabi pagdaan ulit ng sinasakyan ko pauwi ng bahay from office, nakita ko na naman ung bata, kalong yung itik! nakaupo yung bata sa semento malapit sa highway sa tapat mismo ng tailorshop kung san ko unang nakita yung itik.

Ewan ko ba. But i find those weird things funny. Siguro dala lang ng walang magawa at nabuburyong na isipan kaya ayun, ang pagsilip sa itik papunta at pauwi ng bahay galing office ang isa sa inaabangan ko araw araw… ^_^

Filed under: slice of life Tagged: kwentong kutsero

Isang Dayalogo Kay Kupido

kuntilbutil — Sun, 16 May 2010 04:23:51 +0000

Isang episode ng dayalogo sa pagitan ng tagalupa at ni Kupido :

Sabi ng tagalupa :

Ayan ka na naman eh… Tinutudla at inaasinta mo na naman ako pilit ng pana mo. Iyan ang ayaw ko sayo eh, akala ko ba friends tayo? Bakit pati ako tinatalo mo?

Si bestfriend, si barkada, si kuya, si sister, at lahat ng taong kilala ko, tinalo mo na. Pinagpapana mo ba naman sila lahat eh. At kusa naman sila nagpapana sayo… Ayun in-love sila ngayon. Pero di lahat silang pinana mo naging masaya sa choice nila. Meron iba, masaya, yung iba … sinusubok ng pag-ibig na epekto ng pana mo, at yung iba…., nakakalungkot isiping nagdudusa sa naging consequences ng choice nila;

At eto pa… di ba pwedeng wag na lang isama yung pagluha at pagdurusa sa package deal ng love-love mo? Bakit ba kelangan pagdaanan lahat ng biktima ng pana mo yung ganon?

O ngayon, bakit di ka makaimik dyan?

Makaraan ang ilang sandali, sumagot si Kupido para depensahan ang sarili …

Alam mo, ganun naman talaga ang buhay eh.. Wag mo naman ako masyado pagalitan sa naging consequences ng mga taong pinana ko sa ngalan ng pag-ibig…

Tandaan mo, lagi namang me choice ang tao. Tama ka, hindi lahat ng dumaan sa talim ng pana ko nagkaron ng happy ending… Pero palagay mo ba matututo ang isang tao at magiging matatag sa kahit anumang pagsubok sa buhay kung wala ang luha at sakit?

Ganun talaga ang package deal, tagalupa, Take it or Leave it. Pag nagmahal ka, nasasaktan ka, lumuluha, pero ang kapalit non nagigiging mas matalino ka, tumitibay at mas nagiging mapagbigay.

Dont blame it all on LOVE at sa pana ko, tagalupa. Mahirap man tanggapin, kayong mga tao ang me fault eh.Masaya kayo pag inlove kayo, pero pag andyan na yung problema, ang hihina nyo!

Pag natalisod kayo at nadapa, parang ayaw nyo na bumangon.

Me bukas pa kaya! Di kayo dapat sumusuko. Learn where and when to fight… at the same time when to move on and let go. Life is full of second chances.

So, ano ngayon ang masasabi mo tagalupa?

Handa ka na ba tanggapin ng buong puso ang pana ko?

Kung ganon handa ka na ba lumuha, magbigay, maging matatag at matalino sa magiging consequences mo kung sakaling kumatok sayo ang pag-ibig? Maski ito ay hindi inaasahan?

At sumagot si tagalupa …

Pwede ba sa susunod na lang ako? Iwas muna ako sa pana mo. Consider this as one of my previous favors, pwede ba kupido?

Kung pipilitin mo ako, gagayahin ko yung da moves and effects na ginawa ni Keanu Reeves dun sa Matrix, yung iniiwasan nya yung mga bala ng baril sa ere sa pamamagitan ng special na da moves nyang kay bilis at kay cool! Nyahahaha..

ito raw ang gagawin ng tagalupa na ‘special na da moves’ para lang maiwasan ang pag-target ni Mr. Kupido.

Ito pa yung isa pang exhibition ng ‘special na da moves’ orig ni Agent Smith. Bale, nag-trying-hard-copy-cat si Neo di ba? ^_^ sablay nga siya eh.

Gagawin ko yun para maiwasan yung pana mo. Dahil di pa ako ready. Di pa ako handang masaktan ng bonggang bongga at di rin ako sigurado na hindi magiging selfish.

Next time na lang. Mr. Kupido, Gaya nga ng sabi mo. Dapat prepare yung tatamaan ng pana mo. Di ba?

At this point in time, di pa ako ready. Yung kaparehas na ipe-pair mo sana sa akin, mukhang di pa rin ready. Maghanap ka yung tipong mayaman at forenger ha? Yung mabait at marunong magmahal. Joke Lang! Kaw na bahala.

So, ibig sabihin ba nito we made a deal?

At Sa huling paalala ni Kupido :

Bahala ka. As if me magagawa naman ako kung sadyang kay tinik at lupit nyang “special da moves” mo na yan sa pag-iwas mo !

Basta, ito lang ang kabilin-bilinan ko at babala :

When I hit you with my arrows, and you’re ready to FALL in love, Make it sure that you MEAN it so truthfully that you’ll always BE in love

Tanggapin nyo ng may katatagan at buong ahem…POISE problemang kaakibat ng pagmamahal o pag-ibig.

Di yong nagkakandasuka kayo at binabayo ng matinding HANG-OVER matapos nyong maglaseng pagkatapos mabigo! Nakakahiya kayo! Do it with full composure and level-headedness.

In short, pangatawanan nyo. Di yung gusto nyo lang laging yung langit at sarap lang ang gusto nyo i-experience. Pag andyan na problema mabilis pa kayo sa alas-kwatro kung magpulasan. Fight for it. if, and only if, it WORTHS it.

Wag nyo gawing laro lang ang pag-ibig, bagkus, treat it as treasure and blessing. At kapag di nyo sinunod to at nagpasaway kayo, kayo na ang bahalang makipag-usap kay Mr. Karma.

So, are we clear making this deal ? IN or OUT ka ba? Nasa iyo yan.

Filed under: Short Story Tagged: kuro-kuro (opinion), slice of life

Samut-Sari #2 : Sent-Emo

kuntilbutil — Sun, 16 May 2010 03:23:20 +0000

Sent-Emo galing sa dalawang salita – Sentimiento at Emosyon o Emo sa salitang balbal.
Senti + Emo = Sent-Emo — Sent-Emo – yung madala ka ng isang kantang nakakarelate ka;
O di kaya yung mga sappy love stories na napapanod mo, mas emong-emo ka pa dun sa bida….
Pag nakasalang na ang song na me sala ng iyong LSS, sa radio airwaves, o di kaya nasa playlist ng computer mo, daig mo pa ang tunay na vocalist sa pag second voice ng kanta…
Yung mga movie na paulit-ulit-ulit-ulit-ulit-ulit mang panoorin, halos kabisado mo na ang dialog at linya, inaadik at ginagawa mong status messages yung mga quotes at dialogue ng mga ito sa ym man, facebook, etc…
… Na para namang feeling mo rin me sumusubaybay sa sente-mo mong status message.. online stalking ng iyong ex o di kaya ng taong me hd sayo (hidden desire) o feeling mo me hd sayo … nyahahaha
Magkaganun pa man, kanya kanyang trip pa rin yan… kung gusto mo tumawa ka habang nagagalit; o di kaya masamid ka habang nahahatsing; (saket non ah, nangyari sa akin yun!) o matulog ng nakabitin nang patiwarik sa lubid… kanya kanyang style lang ng sente-emo yan.. in short, walang pakialamanan! Nag-eemo ang tao eh … harharhar… Moment ko ‘to eh! Bakit ka ba nangingialam?! nyahahaya…
Sente-mo rin malamang yung nakatingala ka sa langit o di kaya ang layo ng vision mo… yung tipong tumatagos sa mga pader at bakal… tapos at the end of it, mapapaisip ka, ano nga ba ang iniisip ko? harharhar… Remember dahil Sente-mo state ka, hindi ka nag-iisip.. ikaw ay nag-e-EMO. Yung mga tipong binabalik balikan mo yung mga ala-ala ng nakaraan Looking Back… ba… (naks, me ganong factor) at deep down inside, marami kang regrets ~~ dapat ganito, dapat ganon, di dapat nangyari ito… at kung meron kang pagkakataon na makasakay sa time machine, mabilis pa sa alas-kwatrong sasakay ka rito pabalik sa nakaraan para ibalik,wag gawin , o baguhin yung chaotic experience na yun at i-undo ito gaya ng microsoft word documents… harharhar
Sente-mo rin yung nakiki-empathize ka sa kamalasan, kabiguan, o galit ng iba… feeling mo relate na relate ka at mas galit ka pa dun sa taong involve… harharhar… kasi nga, nag-eemo ka na, sapul din yung mga personal issues mo at naaalala mong lahat yun pag naririnig o nakakasaksi ka sa sentimiento o problema ng iba o ng mga taong kakilala mo.
At sente-mo ring matatawag kung binabasa mo ang kapirasong adik na post na to. at naka-relate ka rin. Sapul!

Filed under: slice of life Tagged: daily rantings

Samu’t-Sari #1

kuntilbutil — Wed, 31 Mar 2010 12:07:50 +0000

#1 No Sound!

Hay nakow! Nagdaan ang Sabado’t Linggo, nagtrabaho ang NO-LIFEr na to… unang araw ng work week at Lunes yon! — dead bat si ipod…

Hayz, ramdam na ramdam ang stress level at the sight of trapik pa lang sa edsa. whoho… “ang init manong ng aircon mo! teka, aircon ba yan o heater?” ang init ng ibinubugang hangin eh! harharhar…

Hayz, na miss ko na naman ang pagkakataong ito na takasan ang nakayayamot na situation sa pamamagitan ng bestfriend kong ipod. Nah, hindi sya kamahalan ano… alam mo naman, di ako masyadong naiimpress gano kamahal ang isang bagay sa presyo na ang basehan ay pera lamang, In other words, kahit ganitong madalas singtigas ng bakal (iron mask ang tawag ata don) ang mukha ko sa unang masungit impression, sentimental din naman to ano! Tinatablan din ng emo.

At nanghawa pa, umpisahan mo sa lahat ng tema ng 70′s – 90′s (halatain na ba ang edad dahil dito?) Umaga pa lang aariba na ng Aw! yung Dont Stop Til You Get Enough at Smooth Criminal ni Michael Jackson hanggang sa anthem ng I Just Cant Stop Loving YOU (me french at spanish version din ito) … aha, huling huli at dinig ko si ate at kuya.. emong emo sa kanta.

Pero iba itong umagang to. hayz, masahol pa sa sigarilyo ang pangangailangan ko sa bestfriend kong ipod. Nakalimutan ba namang i-charge sa dami ng ginagawa. Hay, Im a big lou-ser (lousy loser!) with matching “L” hand sign. harharhar

Filed under: slice of life

$$$ Usapang Kaperahan! $$$

kuntilbutil — Fri, 05 Mar 2010 12:11:25 +0000

Kung ang tao ay puro pera at pera na lang ang iniisip, malamang ang dami na ngang dollar symbol ang nasa loob ng kanilang bungo pag ini-scan ito. Ganito rin kaya magiging chura ng bungo mo???

Ano ba ang pinagkapareho ng pera at ng mundo? Simple lang. Pareho silang hugis bilog.
Kaya paikutin ng pera ang buhay ng tao at ang takbo nito — gawing malinis at dalisay ang bagay na marumi at bulok ; ituwid ang bagay na baluktot o balintuna; bilhin ang katotohanan kapalit ng kasinungalingan.
Ang mga kusing na bilog — umiikot-ikot… tulad ng kapalaran ng tao — nasa itaas o ibaba lang ang direksyon. Ang taong maraming pera, paitaas ang ikot ng kapalaran, kabaligtaran naman ng mga taong salat nito — na nakikipagbakbakan maitawid lamang ang kanilang mga pangangailangan.
Sa araw araw na ginawa ng Diyos ~~~ na walong oras don ay ginugugol upang kumita ng pera —– me mga oras na tinatanong mo sa sarili mo, bakit ko ba kelangan magtrabaho? Nakakaloko ang tanong di ba? Para kumita ng pera! Bakit kelangan ng pera? Hayyyzzz ang tanong na yan ay napakasimple nang sagutin. Bakit pa nga ba naimbento ang pera?
Ano ba ang makakaya mong gawin sa ngalan ng pera? Maraming pagpipilian — una ay ang lumaban ng patas para kitain ito — magpunyagi at kumita sa sariling pawis ng walang tinatapakan o sinasaktang ibang tao. Ang ipuhunan ang sariling talino, kakayahan, pagtitiis at sipag. o di kaya ay ang kabaligtaran — manakit o kumitil ng buhay ng ibang tao … o ipahamak o pagtaksilan kahit ang iyong kadugo o kaanak sa udyok ng inggit at kasakiman.

Bagaman madalas syang gamitin bilang instrumento ng kahangalan, kasamaan o kabutihan — Sa akin ayos lang MAHALIN ang pera… wag lang SAMBAHIN ang pera… Malaki ang pagkakaiba di ba?

Ang pagmamahal sa pera ay kinakikitaan ng wastong paggasta nito, na naaayon sa iyong pangangailangan o tulong sa iyong kapwa o mahal sa buhay. Iyon ay paraan lamang ng pagpapahalaga sa iyong paghihirap upang kitain ito. Ang isa sa joke na di nakakatawa ay sabihin mong “madali lang naman kumita ng pera!” o kaya “di naman kelangan ng pera, rich kami eh!” harharhar

Nakakamanghang isip na ang mga kusing at magaan na papel na ito ay kayang paikutin ang mundo sa kanyang axis, di ba? Tayo na mismong mga tao ang nagkaloob malaking kapangyarihan sa bagay na tinawag na “pera” o “salapi.”

Iba naman ang kaso ng mga taong ang DIYOS ay PERA. Itinuturing nila na ito ang pinakaimportante sa buhay nila, sapagkat ito ay nagbibigay sa kanila ng malaking kapangyarihan upang gawin ang gusto nila; magbigay ng karapatan na magmataas at magmapuri sa kanilang mga sarili… at manliit o magmatapobre sa mga taong kulang o walang pera. Dahil Diyos nila ay PERA, nakatanim sa kanilang kamalayan na inangkin na nila ang buong mundo at ito ay pinaiikot lamang nila sa kanilang mga palad.
Sa totoo lang, tao na rin me kasalanan kung bakit makasalanan ang pera. Simple lang. Kung sa mabuti mo ginamit, mainam o mabuti ang pera, kung sa masama , masama rin ang pera. Sa halip na hayaan nating gamitin at paikutin tayo ng pera, tayo ang dapat kumontrol at gumamit dito nang wasto. O, hanggang dito na muna, gagawa lang na muna ng pera yung may-akda. ^_^

Filed under: slice of life Tagged: kuro-kuro (opinion), slice of life

Valentine’s Day !

kuntilbutil — Sat, 06 Feb 2010 12:45:14 +0000

Uh-uh… tawagin na lang natin syang si Ms. Sungit. Bagamat di sya masasabing batikan sa larangan ng pag-ibig,– in fact isa siya sa nangungunang miyembro ng Kapisanan ng mga NBSB(No Boyfriend Since Birth) sa Pilipinas, nakapagtatakang may mga mangilan-ngilang tao ang humihingi ng kanyang opinyon at at.. at.. AT!!! PAYO???!!!! sa kanya pagdating sa problema sa puso– yung tinatawag na pag-ibig.

Natatawa na lang sya kasi bakit sa kanya hihingi ng payo o opinyon sa bagay na hindi pa nya naranasan o nasuungan kahit minsan sa buhay nya. Ayaw pa naman nya yung masisi kung ang naging resulta ng payo nya ay napasama kaysa napabuti.

Sabi ni Ms. Sungit : “Ill lend you my listening ear and give you my broad shoulders to cry on, but when it comes to the matters of the heart — dont trust on my advices too much because love is never a game i had an experience to play,” In other words, ask for a second opinion galing sa mga taong nakaranas na. They might know better. Ika nga, pansamantalang remedy lang sa “sakitsa puso” yung opinyon o payo na maririnig mo sa kanya. Parang “If symptoms persist, consult your doctor!” ang dating.

Sabi rin ni Ms. Sungit, kahit NBSB member sya, hindi naman ibig sabihin non ganon sya kashonga-shonga o ignorante sa rabu-rabu (love-love) na yan. Me mga basihan ang kanyang observations at malapit yon sa katotohanan na ginagalawan ng mga tao sa pesteng layf na ‘to. Ipagpalagay natin na kumbaga sa horoscope nasa at least 70-75% passing rate na accurate ang observations nya…

Bits and pieces galing kay Ms. Sungit tungkol sa viewpoint nya about Valentines — Una, nung elementary sya, first time syang pinagawa ng Heart shape cutout galing sa pulang kartolina, yun bang ang aktibidades sa school, gugupit ka ng heart shape tapos lalagyan mo to ng design… pang decorate sa room pag valentines. First time na hindi rin alam ni Ms. Sungit nung elementary school sya ang tamang SPELLING NG VALENTINES DAY. Ang naisusulat nya madalas non sa design ng heart shaped cutout ay “HAPPY VALENTIMES DAY” haha. Natawa ako, ayos talaga si Ms. Sungit. Later nakatuwaan nyang isipin na parang sinadya raw ata ng tadhana na magkamali sya ng spell out ng VALENTINES. Bakit daw? Ito ang pilosopo nyang sagot…

Valentines Day, parang yung celebration daw nito, pana-panahon lang. Every Feb. 14 lang! Ah. tama sya. so VALENTIMES — TIME, VALEN-TIME.. So .. ayun.. haha. Pwede nang palusot yun sa simple nyang misspell ng word na Valentines.

So hanggang dyan na lang na muna ang kwento kay Ms. Sungit.

Filed under: slice of life Tagged: slice of life